הַקְשֵׁב, חֲבֵרִי اسمع يا صديقي

מערבית: נביל טנוס

הַקְשֵׁב, חֲבֵרִי
לֹא אִכְפַּת לִי מֵחֲדָשׁוֹת הַמַּגֵּפָה בְּסִין
גַּם לֹא עִסְקוֹת הָאָדָם הַלָּבָן,
אוֹ לֹבֶן שִׁנָּיו הָאֱוִילוֹת
לֹא אִכְפַּת לִי מֵהַיַּהֲלוֹמִים עַל צַוְּארֵי הַנָּשִׁים,
גַּם לֹא מִגִּזְרוֹתֵיהֶן הַחֲטוּבוֹת
לֹא אִכְפַּת לִי מִסֶּמֶל הַמֶּרְצֵדֶס עַל גּוּשׁ בַּרְזֶל עֲנָק
גַּם לֹא מֵהַפִּנּוּק שֶׁל נִבְחֶרֶת הַזְּכָרִים
לֹא אִכְפַּת לִי מֵהַמִּשְׂרוֹת הַבְּכִירוֹת
גַּם לֹא מֵאוֹתוֹת הַכָּבוֹד
גַּם לֹא הַהִצְטַיְּנוּת
גַּם לֹא מִיְּצִירַת הָאַשְׁלָיוֹת בְּמוֹחָם שֶׁל הַמַּאֲמִינִים,
הַתַּלְמִידִים וְהַפְּקִידִים
הַלְוַאי וְהָיִינוּ נִפְגָּשִׁים בְּצֵל אַלּוֹן
לִצְפּוֹת בְּחֶרֶק רְצִינִי בְּחַפְּשׂוֹ אֶת מְזוֹנוֹ
אוֹ הוֹלְכִים לְמַרְגְּלוֹת הַר שָׁכוּחַ
שֶׁמַּנְעִימִים אוֹתוֹ שִׂיחֵי עֲנָבִים אֲחָדִים,
בַּעֲלֵי הַרְבֵּה זְרָעִים
לֹא יַזִּיק אִם נִפָּגֵשׁ בְּבֵית קָפֶה בִּבְרִיסֵל
אוֹ בְּפָרִיז
לִלְגֹּם יַיִן חַם בְּטַעַם שֶׁל צִפֹּרֶן
וּלְהַאֲזִין לְקוֹלוֹת עֲנָקֵי הַשִּׁירָה הָאוֹפֵּרָלִית בְּכִכְּרוֹת הָעִיר
אוּלַי נְשׂוֹחֵחַ עַל אַהֲבָה אוֹ עַל סֵקְס
אוֹ עַל הַפְסִיכוֹלוֹגְיָה שֶׁל הָאָדָם הַכּוֹבֵשׁ
וְאֵיךְ מְבִיסִים אוֹתוֹ וְאֶת עָצְמַת הַכֵּלִים הַקַּטְלָנִיִּים שֶׁלּוֹ
עֵינַיִם צוֹחֲקוֹת שֶׁל יֶלֶד מְקוֹמִי
הַקְשֵׁב, חֲבֵרִי
הָעוֹלָם הַזֶּה מַעְתִּיק אֶת סִפּוּרָהּ שֶׁל הַפָּרָה הַחוֹלֶבֶת
שֶׁנָּהֲגָה לִרְעוֹת אֶת הָעֲשָׂבִים בֶּהָרִים וּבַגְּבָעוֹת,
מִזְדַּוֶּגֶת בְּחִבָּה וּבְפִנּוּק עַד הַקְּדוֹשָׁה,
מַמְלִיטָה עֲגָלִים
וּמְנִיקָה אוֹתָם אֶת הֶחָלָב הֶעָשִׁיר שֶׁלָּהּ עַד לְהִתְבַּגְּרוּת
עַד שֶׁהָפְכָה כְּלוּאָה בִּסְרִיגֵי בַּרְזֶל,
מַעֲלָה גֵּרָה מִמִּסְפּוֹא תַּעֲשִׂיָּתִי
וְרוֹמֶסֶת אֶת הַגְּלָלִים שֶׁלָּהּ שֶׁהִצְטַבְּרוּ
וְאָז הִיא מְכֻנָּה "הַפָּרָה הַצּוֹחֶקֶת"
וּכְשֶׁהִתְנַגְּדָה עַל מְנִיעָתָהּ לְהִתְקָרֵב לַעֲגָלֶיהָ
הֵם הִזְרִיקוּ לָהּ חַיְדַּק אָרוּר
וְאָז נָפוֹצוּ הַחֲדָשׁוֹת:
פָּרָה מְשֻׁגַּעַת, הִזָּהֲרוּ מִשִּׁגְּעוֹן הַפָּרוֹת

צילום: מאור קינסבורסקי / פלאש 90

اسمع يا صديقي/ إلهام بلان دعبول

اسمع يا صديقي
أنا لا تعنيني أخبار الوباء في الصّين
ولا صفقات الرّجل الأبيض،
أو غرّة اسنانه البلهاء
لا تعنيني قِطَع الماس على أعناق النّساء،
ولا قدودها الميّاسة
لا تعنيني شارة المارسيدس على كتلة حديد ضخمة
ولا دلع النّخب الذّكوريّة
لا تعنيني المناصب
ولا الأوسمة
لا التميّز
ولا صناعة الأوهام في عقول المؤمنين
والطّلّاب والموظّفين
كنت اود لو التقينا تحت ظلّ سنديانة
نراقب حشرة جادّة في البحث عن طعامها
أو نسير عند سفح جبلٍ منسيّ
تؤنسه بضع شجيرات من العنب،
ذات البذور الكثيرة
لا ضرر إن التقينا في أحد مقاهي بروكسل
أو باريس
نحتسي النبيذ السّاخن بطعم القرنفل
ونصغي لحناجر عمالقة الغناء الأوبرالي في ساحات المدينة
ربّما نتحدّث عن الحبّ أو الجنس
أو سيكولوجيّة الإنسان المحتلّ
وكيف تهزمه وجبروت أدواته الفتّاكة
عيون طفلٍ محليّ ضاحكة
اسمع يا صديقي
هذا العالم ينسخ قصّة البقرة الحلوب
كانت ترعى العشب في الجبال والهضاب
تتزاوج بودّ ودلال حتّى القداسة
تنجب العجول
وترضعها حليبها الغنيّ حتّى البلوغ
الى أن تمّ إخضاعها داخل قضبان حديدية
تجترّ العلف الصّناعيّ
وتدوس روثها المتراكم
ويُطلق عليها \" البقرة الضّاحكة\"
وحين اعترضت على حظرها عن عجولها
حقنوها بجرثومة ملعونة
فانتشر الخبر
بقرة مجنونة، احذروا جنون البقر